Ik probeer de laatste dagen wat minder tijd op social media door te brengen, en wat meer in het 3D-leven. Dat is fijn, maar ik voel ook continu een knagend rotgevoel, omdat ik weet dat zichtbaarheid in deze tijd voor 'deskundigen' als ik essentieel is. Eigenlijk moet ik me juist constant uitspreken, commentaar geven, mijn mening delen om relevant te zijn in mijn vakgebied. Een duivels dilemma vind ik het, verpakt in een soort gevangenis.

En niet alleen dat - Instagram en consorten doen er natuurlijk zelf ook alles aan om me er te houden. "De tabaksindustrie voegde bewust ingrediënten toe om sigaretten aantrekkelijker en dus meer verslavend te maken", zegt ze.

"De socialemediabedrijven doen hetzelfde. De bedrijven voegen dingen toe aan hun apps die ervoor zorgen dat mensen die apps blijven gebruiken."

aldus Regina van den Eijnden (onderzoeker aan de Universiteit Utrecht en deskundige op het gebied van verslaving en socialemediagebruik) tegen de NOS. Door de likes, views en bereikcijfers vergelijk ik me steeds weer met anderen, en voel ik bijna altijd dat ik het niet goed genoeg doe.

Ik ben me steeds bewuster van dat gevoel - dat ik vergelijk, en dat dat me ongelukkig maakt. Ik werk eraan dat achter me te laten, omdat we op zoveel manieren expres verslaafd worden gehouden aan méér. Meer van alles (roken, socials, shoppen, snacken) dat ons vrije leven bijna onmogelijk maakt - zodat een paar anderen extreme winst kunnen maken. Dat is toch crimineel?! Een voorbeeld.

Meneer Eyskoot en ik zijn al samen sinds hij 19 was en ik 23 (min een pauze van wat jaren). Hij rookte toen we verliefd werden, en als ik eerlijk ben vond ik dat ongeveer zijn negatiefste kant. Niet alleen is het goor om je tong erin te steken, zogezegd, maar die afhankelijkheid vond ik ook onaantrekkelijk. (Dat zegt ook iets over wat ik in mezelf herken natuurlijk). Daarnaast brengt het mensen in je buurt in gevaar (zó aso! het idee dat je iets doet waar iemand anders heel ziek van kan worden…) en is het zeer milieuvervuilend. Een niet onbelangrijk bij-effect van roken is dat je er zelf sneller van dood kan gaan. Vind ik ook ongezellig en gewoon niet zo lief als je samen iets probeert op te bouwen. Kortom, geen fan. Toen ik 30 werd, informeerde ik daarom bij instanties als de Kankerstichting, en berekende dat als hij zou stoppen (op zijn toen 26e), hij gemiddeld zo’n zeven jaar langer zou kunnen leven. Geen garanties natuurlijk, maar met de helft ben ik ook blij. En dus vroeg ik zeven jaar langer met hem voor mijn verjaardag. Uiteindelijk lukte het, en ik vind het nog steeds het mooiste cadeau dat ik ooit gekregen heb.

Met o.a. dit als inspiratie probeer ik me steeds meer te bevrijden van verslaving aan meer. Herkenbaar? Ik hoor heel graag hoe jullie omgaan met social media-moeten, bijvoorbeeld?

(De quote komt uit dit artikel)