Stél dat we dat we het leven van onze kleren zouden kunnen voelen. Dat we zouden merken op onze huid, hoe hárd iemand moest werken om dit shirt te maken. Hoe monotoon haar dag was, hoeveel uren ze achter elkaar zwoegde, in een moordtempo. Hoe ze laat op de avond samen met drommen anderen nog een uur naar haar krot op palen buiten de stad liep om haar kinderen nog rijst te voeden. Hoe móe ze was. Kapot.

En stel dat we konden voelen, waar de stof onze rug raakt, wat we de aarde aandeden. Hoe we haar misselijk maken met pesticiden en kunstmest om zo snel mogelijk een maximale hoeveelheid katoen uit haar te stampen. Hoe we haar uitputten door haar helemaal leeg te trekken om maar genoeg aardolie te hebben voor bergen polyester - die we daarna op massieve vuilnisbelten weer over haar terugstorten. Hoe we haar vergiftigen met chemische verfstoffen, die we in haar rivieren pompen vanuit de rook uitstotende fabrieken. En haar daarna zo opwarmen door het over de wereld vliegen van al die 'must have' collecties dat ze in de brand vliegt. Ze hoest, ze kucht, ze buigt, ze huilt...

We kunnen het gelukkig niet voelen. Wat we op dit moment aanhebben, doet pijn. Maar we wéten het wel. We weten alles. Ook dat het anders moet. En kan! Voor BinnensteBuiten ging ik op bezoek bij Joline Jolink. Ze is een 'fashion farm' gestart in Nederland, waar ze van vlasplant tot stof het hele kledingstuk gaat maken. Lokaal, natuurlijk, liefdevol. Op een manier die de planeet zich goed en gezond laat voelen, en de mensen die meewerken in waarde laat. Ik zou het super vinden als je naar het item wil kijken - en denk nog eens aan de mensen en Moeder Aarde die je omhelzen in je kleren, en met je meereizen elke dag, je hele leven ❤️

Video hier te bekijken