TRAKTATIES | Jaaa, gezellig toch? Hmm… Het veroorzaakt eerder frustratie dan feest als je niet oppast. Marieke vraagt zich af of je geen satéprikkers met fruit en snoepjes meer in een kool kan steken (wie kent dit nog?!) en Jennifer windt zich op over Bifi-worstjes. Wat leren we onze kinderen als ze altijd een snack krijgen, en maken we elkaar niet helemaal gek? Dit is aflevering 09 (alweer!) van Jennifer & Marieke maken het goed.
Omdat Marieke geen kinderen heeft (lekker duurzaam, denkt dan iedereen meteen – maar dat is natuurlijk de reden niet), hier een persoonlijke boodschap van Jennifer. “Ja, ik ben nu zelf in ‘De Luizenmoeder’ beland met bananen-Minions en molletjes van peer. Waarvan ik moet zeggen dat ik die persoonlijk wel leuk vind. Die traktaties zijn creatief en gezond. Maar vaker voert ongezond, goedkoop en veel de boventoon of zijn ze duidelijk in paniek bedacht. En dan moet er ook nog een cadeautje van de Action bij. Goed bedoeld, maar helaas heel goed voor, nou ja, dat weten we allemaal wel.
Het is trouwens heel begrijpelijk, hè? We hebben drukke levens en uiteindelijk doen we allemaal maar wat. Maar vaak denk ik: wat doen we onszelf, en de aarde, aan? Het hoeft toch niet zo groots of ingewikkeld? Het belangrijkste aan trakteren is dat het leuk is voor het kind, toch? Het gaat om het uitdelen, niet zozeer wát er wordt uitgedeeld. Ook vind mijn zoon het al leuk genoeg om mensen te ontmoeten, daar hoeft niet elke keer een lolly bij. Laat staan een Bifi-worstje.”
Het blijft een lastig onderwerp. Wat vinden jullie? Is een doosje rozijntjes genoeg? Maken we onszelf en elkaar gek? Kun je wel ontsnappen aan de verwachting en groepsdruk? Zou het helpen als we gezamenlijk besluiten het allemaal een stuk simpeler te maken en niet meer mee te doen met almaarbigger en better? Of moeten traktaties gewoon worden afgeschaft? En hoe gaan we goed om met iets als Sint-Maarten, bijvoorbeeld?
Het wordt ons aangepraat dat we perfect moeten zijn om te mogen geven om de wereld en om elkaar.
Jennifer:
Tja, oh, lieve mensen. Wat moeten we met die traktaties? Ik vind dat we doorgeslagen zijn en ik vind het heel ingewikkeld, steeds. Ik vind een kleine traktatie hartstikke leuk.
Marieke:
Gezellig.
Jennifer:
Hartstikke gezellig, leuk en zo. Maar we worden gek. Er worden hele cadeaus bijgegeven.
Marieke:
Waanzinnig.
Jennifer:
Plastic, snoep, echt de goedkoopste meuk wordt er bij gegeven.
Marieke:
Ik kwam laatst een groepje kinderen van vrienden van mij tegen. En die hadden allemaal een petje op en een zonnebril. En ook een soort van tas. Ik zeg zo: “Oh, wat grappig dat ze dat allemaal hebben.”
“Ja, ze zijn naar een kinderfeestje geweest.”
Ik echt zo: “Krijg je dan een zonnebril, en een pet en een tas?”
Ik kreeg vroeger een heel klein zakje met een paar snoepjes.
Jennifer:
Rozijntjes.
Marieke:
Rozijntjes.
Jennifer:
Ja, rozijntjes kreeg ik. Nee, het is nu echt totaal doorgeslagen. En overal waar ik kom met Cooper, krijgt hij dus iets aangeboden. Dus helemaal niet… even buiten traktaties om. Overal. Dan ga ik een winkel binnen, zeggen ze: “Oh, mag ik hem iets geven?” Dan krijgt hij een lolly. Dat ik denk, oké? Maar wat leren we dit kind nou?
Marieke:
Ja.
Jennifer:
Ik heb zelfs een keer gehad, toen was Cooper anderhalf. En toen zat er een vrouw naast mij en die zei: “Mag ik hem iets geven?” En die gaf een Bifi worstje.
Marieke:
Een Bifi worstje?
Jennifer:
Ja.
Marieke:
Daar werd je blij van.
Jennifer:
Toen zei ik: “Nee!”
“Nee, ga weg met je Bifi worstje!”
Dat heb ik niet zo gezegd.
Ik heb het wel… Ik zei: “Nee, nee, bedankt, ehhh…”
Maar ik begrijp gewoon niet zo goed waarom overal waar ik met een kind kom dat er iets gegeven moet worden.
Marieek:
En dat het vaak met eten is. Dat vind ik ook interessant.
Jennifer:
Ja!
Marieke:
Want willen we troosten met eten, bijvoorbeeld?
Jennifer:
Dat zie ik veel gebeuren. Dat is natuurlijk logisch, want je denkt: oh ja, mijn kind huilt. Oh ja, als ik er een lolly voor hou, ja, dan stopt hij wel met huilen. Maar dan denk ik: wat leer je een kind dan? Ja, wat mij betreft mogen de traktaties…
Ik heb ze nu de hele tijd overgeslagen.
Marieke:
Oh. En hoe voelt dat dan?
Jennifer:
Eh, prima. Maar hij is nu vier en hij zit nu op school, dus nu kunnen we het niet meer overslaan. Dus nu ga ik er hopelijk iets leuks van maken.
Marieke:
Maar ik ging vroeger met een rode kool naar school, met prikkers. Met fruit, snoepjes of afgewisseld. Kan dit niet meer?
Jennifer:
Dat kan hartstikke goed.
Marieke:
Oké.
Jennifer:
En volgens mij, eh… Ja wat mij betreft, schaffen we het af. Of we maken er iets leuks en weer normaals van. Maar niet het gekkenhuis en dat je de hele Action leegkoopt.
Marieke:
Dat sowieso niet. Dat is voor niemand goed.
Jennifer:
Nee, dat is voor niemand goed. Nee, maar hou het leuk voor elkaar.
Marieke:
Volgens mij is dit de tip van alle filmpjes.
Jennifer:
Laat je niet gek maken.
Jennifer:
Blijf bij jezelf. Je kunt het.
Productie, video, montage @geenhalfwerk
Video, foto @ongezouten.studio
Video, animatie @lionatwork
Make-up, haar @laura_dewaard
Studio @stutagency